Powinni tego zabronić - czyli sztampard blues

[Sławek T.]

Ponieważ Bluesbird poczęstował nas ciekawymi listami, więc w ramach listomanii ja przedstawię swoją. To lista utworów, które pojawiają się tak często, czy to na płytach, czy na koncertach, że robi mi się na ogół od nich niedobrze. Niech sobie zespoły grają je na próbach, na jam session jeszcze zrozumiem, ale na litość boską bluesowy katalog świetnych utworów naprawdę jest bogaty!

1. Hoochie Coochie Man (Willie Dixon/Muddy Waters) - jak słyszę ten temat dostaję wysypki. Zespół, który ma to w repertuarze ma u mnie krechę. W cenie biletów na jego koncert powinny być wliczone torebki wymiotne.

2. Finał koncertu ze Sweet Home Chicago to jak kaszka w szkole. Może to i dobre, ale patrzeć już nie można

3. Voodoo Chile (Jimi Hendrix) - ja wiem, że efekt wah wah jest fajny, ale czy wymyślony po to by grać jeden temat?

4. Hey Joe - nic tylko strzelić sobie w łeb, Hej Dźo...

5. Little Red Rooster - czy ktoś się w ogóle zastanawiał o czym śpiewa? o jakiego czerwonego kogucika chodzi?

6. Going Down - prawie mam doła, choć to rzadko mi się zdarza

7. Crossroads (wersja Cream) - oryginał Johnsona dużo subtelniejszy

8. Mary Had A Little Lamb opowieść o Marysi dla Marysi, tak, wiem, muzyka jest najważniejsza

9. Catfish Blues - tytułów jest trochę więcej, ale wiadomo o co chodzi, na ogół brzmi to bardziej pompatycznie niż erotycznie

Lista nie jest na szczęście długa. Jak ktoś ma ochotę coś dopisać, proszę bardzo. Jest jeszcze wiele innych rzeczy, których dla dobra muzyki powinni zabronić i też można tu o nich napisać. Tylko po co?
Pozdrawiam Sławek
_________________
Poniedziałek godz. 21.00-22.00
Strefa słowa - ostatnia aktualizacja 2009-11-22
www.blues.waw.pl Radia Jazz FM słuchamy tu - http://www.radiojazz.fm/radiojazz-hi.m3u

[Waldemar Weistock]

W sedno trafiles Slawku .w samo sedno.

[Pablito Brigante]

A dla mnie numerem 1 jest Caldonia.
Pamiętamy, pamiętamy, że nową świecką tradycją jest wspólne odśpiewywanie na koniec "słit chom szikago" z nazwą wilidżu, w którym odbywa się taki komąbejbeszoł .

[Pablito Brigante]

Rozumiem, że przeszkadza Ci Sławku, jako organizatorowi koncertów ograniczony repertuar wykonawców, których zatrudniasz. Nie możesz mieć wpływu na to, co ludzie grają, ale można mieć pośrednio wpływ na muzykę przez dobór wykonawców. Ale i tak na jamach pojawią się te nieśmiertelniki.
Powód mojej niechęci jest nieco inny. Otóż w/w piosenki miałem okazję wykonywać jako muzykant przez ładnych parę lat i dlategotytuły te wywołują u mnie odruch wymiotny. Bo znałem motywację wykonywania ich na koncertach z punktu widzenia grajka.
Mogę te numery posłuchać w wersjach oryginalnych, bo mają one swoją wartość. Ale odgrywanie tego materiału w nieskończoność powoduje, że te wspaniałe pieśni stają tylko wypełniaczami programów wielu kapel.

[Sławek T.]

[Pablito Brigante]

To bardzo proste. Publiczności najlepiej wchodzą rzeczy, które już słyszała.
Więc bezpiecznie jest pograć rzeczy znane. A tu rzeczy znane, to "Kalidonia" i "Słit chom szikago".
Nie chcę tego rozwijać, to niebezpieczny temat. Może kiedyś prywatnie. Choć powiem Ci szczerze, robi mi się smutno, jak myślę o tym wszystkim.

[Waldemar Weistock]

Witam !

Faktem jest ,ze na koncertach ,ktore odwiedzam lub na ktorych gram , publicznosc jest mieszana.Tam sa ludzie , ktorzy Bluesa Graja (milicja Bluesowa ), ludzie ,ktorzy tylko go sluchaja , kolekcjonerzy (tez ciezka publicznosc ), Przypadkowa Publicznosc ( najlatwiejsza do zadowolenia ), ludzie ,ktorzy tylko na Piwo wpadli i tak zostali zeby pogadac ( tych nic nie rusza , moglby sam Skip James zmartwychwstac )

Jak zadowolic wszystkich ? Trzeba grac dla kazdego .Kawalki jak sweet home.... czy Alberta w kazdym razie zostawiamy na koniec , zeby bylo zabawnie rozdajemy publicznosci KAZOO i musza grac z nami , po koncercie jeszcze graja i sa bardzo zadowoleni , sprawdza sie.

Wazna rzecza jest rozmowa z publicznoscia , wyjasnienie dlaczego cos bedzie grane , skad i od kogo to pochodzi , kawalek historii... nieraz to jest wazniejsze niz muzyka i ...przerwy , najlepiej trzy sety (publicznosc sie nie meczy , odbiera lepiej muzyke , Knajpa profituje i powrot gwarantowany.

Pozdrawiam Waldek

[Kurson]

Oj Sławku zadziwiła mnie twoja lista. Czy rzeczywiście te kawałki są grane tak często? Bo ja jakoś na nie nie wpadałem jak np. Voodoo Chile, Hey Joe, Little Red Rooster, Crossroads, Mary Had A Little Lamb, Catfish Blues - no ale ja na festiwale nie jeżdżę często... Głównie WBN.
_________________
| Chicago Blues Revue | Klasyczne granie - tak jak lubisz!

[Sławek T.]

Kurson, jeśli moja lista cię zadziwiła to chyba masz szczęście
Zresztą teraz po sugestii Pablito zamienilbym Catfish na Caldonię.
Waldku, pozwól, że posłuszę się twoim ciekawym podziałem.


1. ludzie , ktorzy Bluesa Graja (milicja Bluesowa )
2. ludzie ,ktorzy tylko go sluchaja
3. kolekcjonerzy (tez ciezka publicznosc )
4. Przypadkowa Publicznosc ( najlatwiejsza do zadowolenia )
5. ludzie ,ktorzy tylko na Piwo wpadli i tak zostali zeby pogadac ( tych nic nie rusza , moglby sam Skip James zmartwychwstac )

A zatem mamy usystematyzowaną publiczność.
Nr 1 to muzycy, którzy chętnie komuś wbiją szpilę i założę się, że jeśli sami nie grają któregoś kawałka z tych znanych to się skrzywią (może są odmieńcy, ale to mniejszość)
Nr 2 jeśli są naprawdę miłośnikami bluesa to na pewno nie raz wspomniane kawałki slyszeli i trzeba się liczyć, że z czasem zaczną je traktować jak ja
Nr 3 - jak Waldek zauważył trudna, wymagająca publiczność i wątpię by byli zachwyceni kolejnymi takimi samymi wersjami, słyszeli je dziesiątki razy
Nr 4 - skoro to przypadkowa publiczność to tak samo znają Hoochie Choochie jak Forty Days, czy Howlin' For My Darlin' - więc chyba logika "ludzie lubią co znają" do nich się nie stosuje. Oczywiście, z drugiej strony, kto nie zna Hey Joe, czy Sweet Home? Musiałby nie oglądać Blues Brothers, którzy lecą na Polsacie 2 razy w roku
Nr 5 - to właściwie nie jest publiczność, więc na dobrą sprawę nie ma co ich tu wymieniać. Im wszystko jedno, byle nie za głośno grali.


Dla kogo więc te kawałki są grane?

Żeby było jasne, wyjaśnienie Pablito jest dla mnie jasne, tylko, że w moim odczuciu muzycy sobie wmawiają, że jest tak właśnie. Tak naprawdę to się może podobać tym, którzy swoją przygodę z bluesem dopiero zaczynają i mają kilka, kilkanaście płyt z czego parę marketowych kompilacji i byli na kilku, kilkunastu koncertach. Jeśli to jest 10 - 15 % to będzie dobrze.
Dodam, że nie podałem tej listy ze zwykłej złośliwości, raczej ku przemyśleniu. Też mi się robi trochę smutno jak o tym myślę
Pozdrawiam Sławek
_________________
Poniedziałek godz. 21.00-22.00
Strefa słowa - ostatnia aktualizacja 2009-11-22
www.blues.waw.pl Radia Jazz FM słuchamy tu - http://www.radiojazz.fm/radiojazz-hi.m3u

[Marek Wojtowicz]

Myślę sobie, że kolekcjonerzy to rzeczywiście trudna publiczmość, no bo jak ktoś przesłucha ileś naście płyt to już nie słyszy. Co za dużo to nie zdrowo. Pozostaje tylko krytykanctwo.

Marek

[Sławek T.]

Poniekąd zacząłem już to robić, ale teraz podam listę równie ogranych tematów, które jakoś słyszę rzadziej. Posiłkuję się listą BLUESBIRDA.

How Long, How Long Blues - Leroy CARR & Scrapper BLACKWELL
Reconsider Baby - Lowell FULSON
Born In Chicago - Paul BUTTERFIELD Blues Band
Stormy Monday - T-BONE WALKER
Born Under A Bad Sign - Albert KING
I'm a King Bee - SLIM HARPO
The Things That I Used To Do - GUITAR SLIM
Shake Your Moneymaker - Elmore JAMES

To utwory z listy, a ja dodam od siebie:
Billy Boy Arnold - I Wish You Would
Bo Diddley - I Can Tell
Bo Biddley - Bo Diddley
Howlin' Wolf - Killing Floor
Elmore James - It Hurts Me Too
a ponadto St. Louis Blues, St. James Infirmary, Trouble In Mind, T-Bone Shuffle, You Don't Love Me, Mystery Train, Lookin' Good... to przykłady oczywiście
_________________
Poniedziałek godz. 21.00-22.00
Strefa słowa - ostatnia aktualizacja 2009-11-22
www.blues.waw.pl Radia Jazz FM słuchamy tu - http://www.radiojazz.fm/radiojazz-hi.m3u

[Pablito Brigante]

Jeśli jakiś bluesowy temat został spopularyzowany przez rockową gwiazdę , to potem zostaję włączany do repertuaru polskich kapel bluesowych.
Bo żródłem inspiracji nie są bluesmani, tylko rockowe bandy (dobre zresztą). Np. One Way Out jest katowany na sposób ABB, You Don't Love Me tak samo. Bo wtedy trafi się do fanów ABB, których jest więcej niż fanów sczerbatego Murzyna, zwanego Sonny Boy Williamson II (One Way Out).
Zawsze mnie irytowało, że koledzy z którymi grałem, interesowali się głównie Deep Purple, Free, czy ABB. I potem się męczyło słitchomszikago, kalidonię, oraz łanłejałt.